Autorzy: Antonyo Marest

Antonyo jest naprawdę dobrym człowiekiem, a także artystą. Po przeczytaniu tego wywiadu dojdziesz do tego samego wniosku. Prostym człowiekiem, bez fanaberii i wielkich gestów, nawiązującym do cytatu „szefa morza”: „[Człowiek] z nogami na ziemi, ale głową na morzu”.

Jest częścią rodziny Trendsplant od 2015, od kiedy pomalował nasz pierwszy sklep w Madrycie, a także nasze poprzednie lokale w Alicante przy Calle Bazán.

Jeśli widziałeś choćby przez chwilę którąkolwiek z jego prac, rozpoznasz jego dzieła wszędzie tam, gdzie zostawił swój ślad, a jest to niemała część świata.

Przeprowadziliśmy z nim tę rozmowę online — umawianie spotkań to trudne zadanie, o czym przekonasz się w poniższej rozmowie. Miłej lektury.

Porozmawiajmy o Twojej drodze — jak zaczynał Antonyo Marest?

Cóż, jak wszystkie dzieci z artystycznymi zainteresowaniami, moje origins były samoukami; zwykłą puszką farby malowałem swoje imię w opuszczonych miejscach, na ścianach, meblach miejskich itp. Narobiłem sporo bałaganu, potrzebowałem praktyki...

Czy trudno zacząć w świecie sztuki w Alicante?

To byłoby niedopowiedzenie, bo to miasto, które zapomniało o sztuce. Nie mówię, że sztuka nie jest dla niego ważna, ale przy świetle, jakie tu mamy, kolorach i klimacie... powinno być miastem inspirującym. Nie wiem, czy to tylko brak zainteresowania, ale galerii prawie nie ma. Mamy wspaniałe muzea, ale ponieważ są bezpłatne, ludzie zwykle ich nie doceniają; powodów, które na to wpływają, jest całe mnóstwo.

Kogo naśladowałeś i kto Cię inspirował? Kto wywiera na Ciebie wpływ?

Cóż, zawsze podziwiałem i wciąż podziwiam mistrza Dalego, wiele jego oblicz, a w liniach Kadinskiego znajduję swoją główną inspirację. Na początku były to słowa, które kopiowałem z magazynów przywożonych mi przez ludzi z miast takich jak Londyn czy Paryż; szalałem za kolektywem MaClaim, był pewien artysta z Orihueli o pseudonimie Seal, którego uważałem za najlepszego, a Daim był dla mnie punktem odniesienia ze swoim modelowym pastelowym kolorem...

Czy nadal wywierają na Ciebie wpływ? Czy się zmieniły? Kogo dodałeś do tej listy?

Prawdę mówiąc, nie traktuję ich już jako wpływów. Cóż, jeśli chodzi o sztukę, Dali jest zawsze obecny, ale można wymienić kolektyw Memphis, Petera Halleya, Kawsa, Andrego... Dodałem do swojej listy wpływów bardzo wiele, ale myślę, że to raczej podziw dla ich pracy niż inspiracja.

Czy pamiętasz swoją pierwszą pracę na zlecenie? Tę, przy której powiedziałeś: „Wow, teraz to się robi poważnie!”?

Miałem wiele prac na zlecenie, zanim zdałem sobie sprawę, że to może być moja przyszłość. Malowałem budynki komercyjne i rolety w zamian za nadmiar farby. Ale moją pierwszą płatną pracą był sklep z marihuaną, który zapłacił mi €150, a ja pomyślałem: „Wow, €150 za jeden dzień pracy!”. I od tego momentu kontynuuję do dziś.

Czy uważasz, że Twój styl zmienił się od początku, czy pozostał taki sam?

Tak, styl ewoluował dość mocno. Na początku były słowa, potem przeszedłem do pejzaży naturalnych, później do malowania plamami, znów do pejzaży, do mieszanek materiałów, aż w 2014 znalazłem stare notatki z uczelni i na nowo odkryłem grupę Memphis, za którą szalałem. Rozwinąłem ten styl — płaski styl, z cieniami, a potem z dodanymi teksturami, palmami i dzbanami.

Co wpłynęło na Ciebie w ostatnich latach i doprowadziło do Twojego obecnego stylu artystycznego, który można odnaleźć w Twojej pracy?

Przede wszystkim podróże, odkrywanie, czytanie, eksplorowanie, popełnianie błędów... ale nade wszystko Miami: zmieniło mój sposób patrzenia i robienia rzeczy.

Jak czuje się artysta, gdy zaczyna podróżować po świecie i zostawiać swój ślad w różnych miejscach na mapie?

Myślę, że zdajesz sobie z tego sprawę dopiero później. Ale czujesz wdzięczność, bo dzięki swojej pracy znalazłeś sposób na życie, w którym odkrywasz świat w sobie, doceniasz proste rzeczy, a przede wszystkim uczysz się każdego dnia.

Czy zamienia się to w rodzaj euforii, którą trudno kontrolować? Czy trudno utrzymać nogi na ziemi, gdy takie rzeczy się dzieją?

Moja euforia jest codzienna: gdy dostaję zlecenia, których nie miałem wczoraj, gdy dzwonią do Ciebie ważne firmy, bo chcą Twojej pracy — to jest moja euforia. Trzymam nogi na ziemi, żeby iść dalej. Ángel León, „szef morza”, mawia: „Z nogami na ziemi, ale głową na morzu”. Myślę, że tak się właśnie czuję.

Jak łączysz życie osobiste i zawodowe? Widzieliśmy Twoje prace na całym świecie, a dużo czasu zajmują podróże. Czy trudno połączyć jedno z drugim?

To trudne. Przede wszystkim musisz być silny, jeśli chcesz się rozwijać. Podróżowanie to moje życie i zawsze zabieram ze sobą to, czego potrzebuję, choć w wielu przypadkach nie mogę zabrać wszystkiego, czego chcę — na przykład rodziny.

Jak przyjście na świat Allegry wpłynęło na Twoją sztukę?

Dla mnie Allegra jest wszystkim, jej imię pojawia się w kącie każdej ściany, którą maluję, w najwyższym punkcie, bo ona jest dla mnie najwyższym punktem; odziedziczy wszystko, co osiągnę. Ale Gemma jest także ważną częścią tej drogi, bo bez niej nie mógłbym podróżować, to ona się nią opiekuje i ją wychowuje. Chciałbym być częściej w domu lub w pracowni, ale to fala, na której trzeba się utrzymać. I dlatego, poza pracą i życiem z pracy, robisz rzeczy z myślą o celu i punkcie docelowym: przyszłości Allegry.

Czy możesz opowiedzieć, jak wygląda zwykły dzień w Twoim życiu?

Mój zwykły dzień to pobudka o świcie, czarna kawa i kanapka z szynką i serem. Tak się zaczyna, ale nigdy nie wiem, jak się potoczy ani jak się skończy — zawsze się jednak uczę i jestem wdzięczny.

Czy możesz opowiedzieć o swoim procesie twórczym? Dostajesz zlecenie i się do niego dostosowujesz? Zawsze zaczynasz od założenia danego zlecenia?

Proces twórczy zmienia się w zależności od projektu — czy jest swobodny, czy dotyczy czegoś konkretnego — a przede wszystkim od celu końcowego. Lubię rozmawiać z klientem o jego gustach, o tym, co najbardziej podoba mu się w mojej pracy, i naprawdę ważne jest pytanie, z której strony wschodzi słońce; z tych składników zaczynam formułować szkice.

Zauważyliśmy, że realizowałeś projekty dla wielu marek i firm. Jak wyglądają Twoje relacje z nimi? Czy Twoje relacje z tymi markami i firmami się zmieniły? Czy są granice, których nie przekroczysz?

Moje relacje ze wszystkimi dotychczasowymi klientami były naprawdę dobre, przede wszystkim dlatego, że dali mi wolność tworzenia, a ja przekroczyłem ich oczekiwania dotyczące pracy. Moja granica... byłoby nią proszenie mnie o udział w przekazach lub tekstach politycznych, rasistowskich itp.

A z nami, z Trendsplant — czy pamiętasz, jak zaczęliśmy?

Moja relacja z Trendsplant sięga 2015, kiedy po raz pierwszy pracowaliśmy razem i pomalowałem sklep w Madrycie. Potem pomalowaliśmy sklep przy Calle Bazán i od tamtej pory jesteśmy jak rodzina.

Co najbardziej lubisz w pracy z nami?

Najlepsza jest polityka produkcji Made in Europe, zrównoważony charakter ubrań i dbałość o szczegóły od samego początku, a przede wszystkim to, że marka ma bardzo śródziemnomorskiego ducha.

Co starasz się przekazać w pracy, którą dla nas wykonałeś?

Pierwszą rzeczą, którą chciałbym przekazać, jest to, że daję wszystkim odrobinę siebie, ale przede wszystkim dumę z reprezentowania marki, jak sam mówisz, która należy do moich przyjaciół, moich śródziemnomorskich przyjaciół.

Czy jest coś, czego jeszcze nie zrobiliśmy, a chciałbyś zrobić wkrótce?

Cóż, od dłuższego czasu chcę zrobić codzienne plażowe przedmioty, takie jak piłki plażowe, łopatki, ręczniki plażowe, parasole, a nawet dmuchane materace. Wrócić i przeżyć plażę jak dawniej.

Cofnijmy się o kilka lat, do początku pandemii i późniejszego lockdownu. Jak to było dla Ciebie w tamtym czasie? Co robiłeś ze swoim czasem podczas lockdownu? Pomogło Ci to więcej tworzyć?

Cóż, mówiąc o pandemii, która dotknęła nas wszystkich w większym lub mniejszym stopniu, pierwszą rzeczą, której mnie nauczyła, było bycie z rodziną: Allegra postawiła pierwsze kroki w domu, mogłem rysować w szkicownikach, za którymi tęskniłem od jakiegoś czasu, a przede wszystkim mogłem pracować nad wieloma wspólnymi projektami. A z wami — pamiętasz, że stworzyliśmy dwie kolekcje maseczek, żeby pomóc innym. Ale tak naprawdę nie byłem zamknięty, bo po 15 dniach każdego ranka chodziłem do pracowni.

A czy pamiętasz, jak to było dla Ciebie w pierwszych dniach po powrocie na zewnątrz, po powrocie do pracy na zlecenie?

Dla mnie nie było tak naprawdę żadnego luzowania obostrzeń jako takiego, bo jak wspomniałem wcześniej, pierwszą rzeczą, którą zrobiłem, było wyprowadzanie psa trzy razy dziennie, a 26 marca znów byłem w pracowni każdego ranka pod pretekstem spaceru z psem, i z powrotem. W czasie, gdy ludzie nie mieli rozrywek na zewnątrz, pisali do mnie, żeby kupić prace, które już ukończyłem: myślę, że ludzie spędzali dużo czasu w domu, wpatrując się w te same cztery puste ściany. Ale najlepszym dniem dla mnie był 12 czerwca, kiedy mogłem znów lecieć, znów poczuć chmury, popatrzeć przez swoje okno na świt...

Czy możesz nam powiedzieć, co masz w planach na najbliższe miesiące? Gdzie będzie można zobaczyć kolejne prace Maresta?

Cóż, lista jest długa, ale: w marcu: Barcelona – Grecja; w kwietniu: Nowy Jork – Salt Lake City – Piza; w maju: Strasburg – Frankfurt – Panama; w czerwcu: Szwajcaria – Alicante; w lipcu: Ibiza – Kalabria; w sierpniu: zasłużone wakacje; we wrześniu: Las Vegas – Miami; w październiku, listopadzie i grudniu: Miami.

Zakończmy w Alicante. Wiemy, że Twoja sztuka w dużej mierze odzwierciedla naszą śródziemnomorską kulturę. Które elementy tego regionu muszą się znaleźć w Twojej pracy?

Morze Śródziemne, jak wspomniałem wcześniej, ma słońce Sorolli, szaleństwo Dalego i abstrakcyjne tropy Picassa... ale elementami, których nigdy nie brakuje w mojej pracy, są błękit nieba, turkus naszego Morza Śródziemnego, żółć naszych niesamowitych plaż, czerwonawe odcienie wschodu słońca, fiolety naszych wieczorów, palmy, fale morza i marmur z naszych kamieniołomów.